Rosalía de Castro – Paseos en agosto IV

Casa de Rosalía

Nesta casa –número 3 da rúa Príncipe da Coruña, na Cidade Vella– viviu Rosalía de Castro coa familia en 1873, como sinala a placa da fachada. Nomeado Murguía director do Arquivo Xeral do Reino, a familia vive na Coruña entre 1871 e 1874. No segundo andar vén ao mundo a quinta filla do matrimonio, Amara, en 1873.

Placa casa Rosalía

Non moi lonxe de alí –no porto– saían os emigrantes para América. Así os ve –no Parrote– Rosalía no poema “Pra a Habana!”, de Follas novas (1880):

De humanos séres á compauta linea

Que brila ô sol, adiántase e retórcese,

Mais preto, e lentamente as curvas sigue

D’o murallon antigo d’o Parrote.

O corazon apertase d’angustia,

Óyense risas, xuramentos s’oyen,

Y as brasfemias s’axuntan c’os sospiros…

¿Onde van eses homes?

 Dentro d’un mes n’o simiterio imenso

D’a Habana, ou n’os seus bosques,

Ide á ver que foy d’eles…

¡N’o etern’olvido para sempre dormen!…

¡Probes nais que os criaron,

Y as que os agardan amorosas, probes!

Parrote

Preto tamén da casa onde moraba Rosalía na Coruña, atopamos igualmente a súa pegada: no Xardín de San Carlos.

Xardín de San Carlos

Alí está enterrado John Moore, xeneral británico que morreu na batalla de Elviña en 1809, na que se enfrontaron franceses e ingleses no marco da guerra de Independencia española na Galiza.

Tumba de Moore

Pois ben, Rosalía de Castro dedicoulle en Follas novas un poema a Jonh Moore que está gravado nunha lápida á dereita do mirador do xardín:

¡Cuan lonxe, canto das escuras nebras

Dos verdes pinos, das ferventes olas

Qu’o nacer viron!..; dos paternos lares

Do ceo da patria, qu’o alumou mimosa

Dos sitios ¡ay! do seu querer: que lexos

Víu á caer baix’enemigo golpe

Pra nunca mais se levantar, coitado!

Mais que fermosa e sin igual morada

Lle coup’en sorte ós teus mortales restos…

C’o seu respeto compasiva vela

Pol–o estranxeiro á quen traidora norte

Fixo fincar lonxe dos seus, a á alleos

Víu á pedir o derradeiro asilo.

Cando do mar atrevesés as ondas

Y o voso hirman á visitar veñades

Poñé na tomba o cariñoso oído

E se sentís rebuligar as cinzas

E s’escoitás indefinibres voces

E s’entendés o que esas voces digan

A y–alma vosa sentirá consolo

¡El vos dirá qu’arrededor do mundo

Tomba millor qu’aquí atopou n’achara

Senon dos seus antr’o amoros abrigo.

Na tumba de Moore

Como sabemos, os restos de Rosalía descansan no Pateón de Galegos Ilustres, na Igrexa de San Domingos de Bonaval, en Compostela, os de Manuel Murguía descansan, xunto cos de Pondal e Curros, no Cemiterio de Santo Amaro da Coruña.

Sepultura Murguía

Deixa un comentario

Uso de cookies

Utilizamos cookies propias e de terceiros, como Google Analytics, para optimizar a túa navegación e realizar tarefas de análise. Entendemos que estás conforme se continúas navegando nesta web. Política de cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies